در خشت و آینه telegram.me/khesht_ayenehایران اگر از خشت بالین و اگر از سنگ شد نانمگواراتـر شـرابِ تلخـکامی‌هاست ایرانم چه داری با خودت ای وحدتِ پوشیده در کثرتکه با تو من بلوچـستان و تبریز و خراسانم هَزارانـت به باغِ صبـح، بانگِ سربلندی زدوطن جان! در خزانت هم یکی از آن هزارانم از اسفندی که بر آذر فشا...

مقصد اینجاست ندای طلب اینجا شنوندخاقانی شروانیرخسار صبح روشنی از بام تو گرفت آورده از سلام تو خورشید نامهایسرداده از منارهی مشرق به رمز باز «کنز الرّکاز» آینهها را چکامهایحرز حصین و خانهی توحید ماست اینتعویذ و جانپناه من از «عین لامه»ایپرداخت خلعتی به تنِ خاصگان خویش تا خود نظر کجا فکند سوی عامهایشر...

[unable to retrieve full-text content]با این فسوننویسان محضربهخوننویسان جهلوجنوننویسان از خشم، مظهری باش

[unable to retrieve full-text content]از گفتگوی عقل ملالی پدید شد همزادِ عاشقانِ جهانیم بعد از این

[unable to retrieve full-text content]آیینههای جاریست در طول هر خیابان از خود کجا گریزند بیهوده خودفریبان ؟

▪️در روزگاری که گویی ایران در ابری از فراموشی سپرده شده است؛ اگر کار دیگری از دست ما برنیاید لااقل خوب است بکوشیم تا فکرِ او و غمِ او را در دلِ خود زنده نگاه داریم و اعتقاد به زایندگی دوران را در سین

اما ظلمت مطلق اهریمن خود چیزی دیگر است. لکّهی نوری در آن نمیجوشد تا چشم دل بدان بتواند دوخت. تاریکی گستردهای است که هر چه آن را بپیمایی باز به پایانش نمیرسی و هر چه آن را بنگری باز چیزی ندیدهای.«

چند روز پیش سالگرد درگذشت شاهرخ مسکوب بود. نویسنده و جستار نویسی که سالها در غربت غرب، جهان خلّقی خویش را بر کوه شاهنامه و در میان باغ حافظ ساخته بود. و نوشته هایش نه «ارمغان مور» بلکه رهاورد سلیمان

xa0پیچیده در مشامِ سحر، عطر جاریاتxa0ای خوشتر از بهار، شمیمِ صحاریاتxa0آیینهدارِ حُسنِ تو تنها نه ماه بود¹بارانِ صبح، تشنهٔ آیینهداریاتxa0در هر سَرا که «اذنِ دخولم» نمیدهندای من فدایِ پاسخِ بیچونِ «آر

... آن روز که خون ارزان بر خاک نمیریزدآن روز که جان جان جان با قهقهه میخوانیآن روز که ما بُردیم! بزمست به برزنهامیچرخی و پاکوبان، غرقِ بوسه بارانیآن روز که نزدیک است آن روز که یادش خوشآغوش پس از آغوش،xa0 ریسههای طولانیآن روز ولی از ما یادی به میان آوررفتیم غریبانه، بیصدا و پنهانییک جرعه بنوش آن روز ...

دیشب بیخواب شدم و برای صدمین بار فیلم کهنهنشدنی " زندگی زیباست" ساختهxa0 روبرتو بنینی را دیدم. به این فیلم مدیون هستم. تسکینم میدهد. جانم را نوازشxa0 میکند. غبار تلخی و یأس را از روانم میزداید. خشم و

برادر نوجوونهبرادر غرق خونهxa0بردار کاکلش آتشفشونهxa0xa0فرهاد خسروی نوجوان 14سالهای بود که در برف کوههای غرب کشور از شدت سرما، جان باخت. در تشیع او نان روی تابوتش گذاشتند.xa0از این دردناکترxa0 ماجرایی خواندهاید؟xa0xa0xa0xa0

xa0... اما داوری آن سوی در نشسته است، بیردای شومِ قاضیان.ذاتش درایت و انصافهیأتش زمان. ــو خاطرهات تا جاودانِ جاویدان در گذرگاهِ ادوار داوری خواهد شد.شاملوxa0

گاهی با خودم فکر میکنم کسانی که در زمانه حافظ یا کسانی که در همسایگی بتهوون زندگی میکردند، چه قدر خوشبخت بودند.xa0باز میگم نه! اصلاxa0 از کجا معلوم که تونسته باشند به درکِ بزرگی حافظ و بتهوون برسند؟•مگه خودِ ما آدمهای بزرگی که در روزگار ما هستند [بودند] رو قدر میدونیم ؟ اصلا میشناسیمشون؟خیلی از ماها...

قافله شدxa0 واپسی ما ببینای کسِ ما، بیکسیِ ما ببینxa0مخزن الاسرار | نظامی

روزی بعضی از صحابه به خدمت رسول آمدند گفتند: اینجا شخصی هست نه با کافران میآمیزد نه با مسلمانان. در نماز کردنش نمیبینیم، در لهو و بازیش هم نمیبینیم. صفات دیوانگان در او نمیبینیم. نصیبهجویی عاقلان

...مهتاب هم از چشم شب افتاده است انگارحالا که فانوس تو را روشن نمیبینمxa0آورده با خود باد، بوی حسنیوسف رادر دست او هر چند پیراهن نمیبینمxa0از خویش میپرسم دلیل زنده بودن راxa0جز تو جوابی در خور بودن نمیبینمxa0وقتی ضمیر شعرهایم از تو لبریز استدیگر نشان از او و ما و من نمیبینمxa0باید برای از تو گفتن جا...

جا مانده از سخاوت بشکوه یادهاxa0نامی بلندبالتر از هر امید و بیمxa0میراث عصر اساطیرمعراجگاه کیانxa0آوردگاه آرش و زندان اهرمنxa0این ژرفنای بلند و جوان پیرxa0آیینهٔ تمام نمای تضادها.xa0

xa0 xa0 •وقتی به دنیا آمدم شب بود اما مادرم آهنگ صبح را میخواند.بعدها هرگاه به افقها نگاه میکردمپدرم میگفت:به زودی صبح میدمد!•در تاریکی به دنیا آمدهام به همین خاطر چشم و ابروی من سیاه است و جسمم ضعی

ملکه الیزابت: اگر قرار است به چیزی سوگند بخوری که مردمان باورش کنند باری، به چیزی سوگند بخور که از ستم تو در امان مانده است.ریچارد: پس قسم به خودم...— تو حرمت خویش را شکستهای.— باری، قسم به دنیا...—