علی

آلنی اوجای چوپان، عاشق علی شد. درمانده علی، مبهوت علی، مرید علی، مطیع علی، شمشیرکش رکاب علی.
آلنی اوجا، در علی کمالِ همهٔ آن چیزهایی را یافت که در خویش ذرات بسیار ناچیزی از آنها را آرزو میکرد.
علی، گریه لایزال بود. اشکِ بینهایت.
علی، اندوهِ لایزال بود. اشکِ بینهایت.
علی، مطلقِ تاسف بود. مطلقِ غم، مطلقِ مبارزه در راهِ حقیقت، مطلقِ عطوفت، مطلقِ ایمان...

علی، خستهٔ خستگی ناپذیری بود. دلشکسته شکست ناپذیری ...
علی، چهار فصلِ روح بود. در حد ممکنِ زیبایی.
خلوتنشینی، عاشقِ جمع!
علی، اوجِ تعالی انسان بود که با قطرههایی شفافی از خداییِ خدا ترکیب شده بود.

آتش، بدونِ دود