اینجا بدونِ من

آن شب، قرارِ آخرِ ما، بی قراری ات
چشمت به راه ساحل و... لحظه شماری ات
***

دریا در انتظار دو چشمت نشسته بود
جنگل هنوز محوِ «مرا دوست داری» ات

فیروزه های اصلِ نشابور مانده اند
مبهوتِ چشم هایِ چنین «سبزِ»واری ات

در من هزار پنجره _ در من هزار شوق
سر می کشد به کوچهٔ صبحِ بهاری ات
**
یادش بخیر وعده هر شب کنارِ رود
رودی که دیده بود شبی بی قراری ات

از «زهرخند» و «زخم زبان»هایِ این و آن
گم می شدم میانِ دو بازویِ «ماری»ات

ای مرهمِ نگاهِ تو آغازِ زندگی
با من «ببین» چه کرد کنون زخمِ کاری ات

بیگانه شد بهارِ تو با این درختِ خشک
_با من_ رفیقِ موسمِ بی برگ و باری ات

پیشِ رقیب گرم غزل خواندنی و من_
سر گرمِ دفتری که شود یادگاری ات
*
دیگر نمانده شوقِ سرودن برای من
بگذار در قفس که بمیرد قناری ات

محمود نگهداری